پا به پای قصه در راهیم

 پا به پای کینه ی کاووس

 پا به پای مکر سودابه

 برستیغ کوه چون آرش

 یا سیاوش در دل آتش

 یا حسین تشنه بر صحرای تف تنها

 یا چو یوسف در ته چاهیم

 ما چو دریاهای بی پایان بسیاریم

 ما چو طوفان های نا آرام در راهیم

 پا به پای اندوهان تلخ

 پا به پای بزم و  شادی ها

 نام زال پیر

 چون پر سیمرغ در آتش

 نوشداروی شگفت نامرادی ها

 ذوالفقار مرتضی دردست

 بی امان پا در رکاب رخش

 ازکویر و کوه

 در پناه سایه سار نخل و گردو

 گرم پیکاریم

 ما چه بسیاریم ، بسیاریم ، بسیاریم

 از زلال جاری اروند

 تا سپید تارک الوند

 از سیاکوه تا دماوند

 از ارس تا تنگه ی هرمز

 زیر سقف نقره کوب آسمان از عشق سرشاریم

 ما چه بسیاریم  بسیاریم بسیاریم .....

عبدالجبار کاکایی

بخواب اي خواهر نازم ندايم

 كه روح پاك تو گردد صدايم

 ندا دادي تو ما را با صداقت

 قسم بر آن نگاه بي گناهت

 كه رايت را بگيريم از سياهي

 كه همره ما نگرديم با تباهي

 كه همواره به ظالم ما بتازيم

 كه دائم جاودان راهت بسازيم

 بخواب اي خواهرم آرام آرام

 بخواب اي نو شكفته اي دلارام

شهيد راه پاكي ها تو بودي

 مبارز با تباهي ها تو بودي

 تو كه هرگز نبودي خاك و خاشاك

 چرا افتاده اي اينگونه در خاك؟

 ندايم اي نداي سرزمينم

 صداي جاودان اين زمينم

 صداي تو شود داد دليران

 نداي تو شود فرياد ايران

هزاران چون مــن و مـن به فـــدای آن نگاهت

هزاران هم کم است عــالم فدای خنده هایت

زمــان بی تـــو چه سخت است و چه دشـوار

دلـــــــم تنگ است برای دیدن رخســار ماهت

سلوک و آن وقـــار و شیوه ات چـون انبیاء بود

نیارد چون تو عـــــالم پادشاهی تا قیــــــامــت

تو آن شاهنشه خــــوبی که می فرمود حافظ

نــَــهم سر زیر پـــا و می کنم جـــان را فـــدایت

توئـی ذوالقـرن این قرن پر از جنگ و پر از خون

توئی تــک نـــاجی صلح و صفــا در این ولایــت

اگـــــر خواهم بگویم آنچه در قلــبم نهفته ست

همی گــویم تو را من دوست دارم بی نهـــایت

جهـــــان عـــــاجز ز وصـف حــُـسن و جـــــاهت

تو را من می ستایم " خــــــاتمی " جانم فدایت

                                  از خودم

تو بارون که رفتی شبـــم زیر و رو شد

 یه بـُـغض شکستـه رفـیق گلـــوم شد

 تو بــــارون که رفتی دل باغچه پژمـُـرد

 تمــــام وجودم توی آینه خـــط خــــورد

 هنوز وقتی بـــارون تو کوچــه می باره

 دلـــــم غـُـصه داره دلـــــم بی قــــراره

 نه شب عاشقانه ست نه رویا قشنگه

 دلـــــم بی تو خونه دلـــــم بی تو تنگه

 یه شب زیر بارون که چشمم به راهــه

 می بینم که کـــــوچه پر از نور مـــاهه

 تو مـــــــاه منی که تو بــارون رسیدی

 امیــــد منی تو شــــــــب نا امیـــــدی

 هنوز وقتی بارون تو کـــوچه می باره

 دلـــــــم غـُـصه داره دلــــم بی قــراره

 نه شب عاشقانه ست نه رویا قشنگه

 دلـــــم بی تو خــــونه دلـم بی تو تنگه

با تــو ای همدرد ای عـشق ، با تـــو درمـان یافت این دل

خانه ات جــــاوید آبــــاد ، از تـــــو سامان یافت ایـــن دل

ای ســــراپا عـــــاطفه ، جـــــز یاریت یــــــــاری نـــدارم

ای کلامت شعـــــر و بــــوسه ، بی تـــو غمخواری ندارم

آسمـــــان خانه ات ،  یک کهکشان رنگین کـــــمان است

وان نگاهت ، روشنی چـــــــون نوعروس آسمـــان است

زندگـــــانی ات تـــــرانه ، گــــــــریه هایت عــــــــاشقانه

واژه هایت ســــــــاده گـــــــویی ، گفتگوی کــــــــودکانه

دیدگانت بـــــــامدادان ، اشکهایت چشمـــــــه ســــــاران

چــهره ات رنــــــــــگ سپیده ، گونه هایت لالـــــــه زاران

گیسوانت آبشـــــــــــــاران ، زلـــــــــف جنگل زیر بـــاران

پیکـــــــــرت آمیزه ای از عـطــــــر پـــــــــــــاک گلعذاران

با تـــــــــو ای همدرد ای عشق ، با تــــــو باران در بهاران

مثل یک قطره تــــــو دریا ، گـــــــم شدن در جمع یـــاران

با تــــــــو ای همزاد ، همــــــدل ، با تـوام بی باده مستم

سر نپیچم هـــــــرگز از آن عــــــــهد و پیمانی کــه بستم

ای سراپـــا بــــــــی نیازی ، در کنارت بــــــی نیـــــــــازم

با تــــــــو رودم با تـــــــــو ابرم ، هم نشیبم هـــــم فرازم

آب و خاک و بـــــاد و آتش ، خانه در تــــــو جمله در تـــــو

مهر و کین و خشم و بخشش ، جمع در تو سربه سر تـــو

آفتـــــــــــــاب آسمـــــــانی ، بــــــــی نهایت بـــی کرانی

دشمن ســــــردی و ظلمت ، روشنی بخش جهـــــــــانی

با تـــو این تن شکسته ، داره کــم کـم جــون میگیره

آخـــــــرین ذرات مـوندن ، تــــــوی رگـــــهام نمیمیره

با تـــــــو انگار تو بهشتم ، بـا تــــــو پرسعادتم مـــــن

دیگه از مـــــــرگ نمیترسم ، عـــــاشق شهامتم من

اگــــه رو حصیر بشینم ، اگــــــه هیــچ نداشته باشم

با تــــــــو من مـــــالک دنیام ، با تـــو در نهایتم مــــن

با تو شـــــاه ماهی دریا ، بی تو مــرگ موج تو ساحل

با تـــــو شکل یک حماسه ، بی تـــــو یک کــلام باطل

بی تــو من هیچی نمیخوام ، از این عمری که دو روزه

نـــــرو تا غــــــــم واســه قلبم ، پیرهن عــــــزا بدوزه

دیگه از مـــــــرگ نمیترسم ، عـــــاشق شهامتم من ...

شـــــــب از مهتاب سر میره ، تمام مـــــــاه توی آبه

شبیه عکس یک رویاست ، تو خوابیدی جــهان خوابه

زمیـــــــن دور تو میگرده ، زمـــــــان دست تو افتاده

تماشا کن سکوت تـــو ، عجب عمقی به شـــب داده

تو خــــواب انگار طــرحی از گــــل و مهتاب و لبخندی

شب از جایی شروع میشه که تــو چشماتو می بندی

تـــــو را آغــــــوش میگیرم ، تنم سر ریز رویــــــا شه

جهان قــد یه لالائــــــی ، توی آغــــــوش من جا شه

تـــــــو را آغــــــــوش میگیرم ، هـــــوا تاریکتر میشه

خـــــــــدا از دست های تــــــو به مـن نزدیکتر میشه

زمیـــــــن دور تو میگرده ، زمــــــــان دست تو افتاده

تماشا کن سکوت تـــو ، عجب عمقی به شــــب داده

تمــــــــام خـــــونه پر میشه از این تصویر رویایــــــی

تماشا کــــــــن ، تماشا کـــــن چه بیرحمانه زیبایـــی